ყველა ადამიანს აქვს საკუთარი ნამსხვრევები, თუმცა, მიუხედავად ყველაფრისა, ჩვენ თავიდან ვსწავლობთ ღიმილს, გვიყვარდება, ვკარგავთ, ვპატიობთ ან პატიებას ველოდებით. ყველაფერი ჩვეულებრივ გრძელდება იქამდე, სანამ ერთ დღესაც არ აღმოვაჩენთ, რომ ყველაზე დიდი ბრძოლა ჩვენსავე შიგნით, უხმაუროდ მიმდინარეობს. თუმცა, რა ხდება მაშინ, როდესაც ვიაზრებთ, რომ ტკივილი არ არის მხოლოდ ტრაგედია, არამედ ისევე არის ის, რამაც დღევანდელი "მე" შეჰქმნა?! იქნებ სწორედ ის არის გამარჯვება, როდესაც ამ ნამსხვრევებში საკუთარ თავს მაინც ვპოულობთ?! ზოგჯერ ყველაზე მნიშვნელოვანი იწყება სწორედ იქ, სადაც სხვები მხოლოდ დასასრულს ხედავენ. და მაინც, ვინ ვართ ტკივილის მიღმა?