და თქუა ღმერთმან: იქმენინ ნათელი და იქმნა ნათელი. როგორ იქმნა ნათელი, არსად წერია, არავინ იცის, უბრალოდ იქმნა ნათელი და ამით მორჩა. სხვა ყველაფრის შექმნა ვიცით, ნათლის ქმნის აღწერა კი ისევე მალე მთავრდება, როგორც თავად სინათლე წამიერად ასრულებს ბნელს. და მაინც, რა არის ნათელი? მხოლოდ სინათლე? შეუძლებელია სამყაროს პირველწყარო და გადამწყვეტი ფაქტორი მხოლოდ სინათლე ყოფილიყო. რაღაც გაცილებით მეტია... მაგრამ რა? იქნებ ნათელი არის არა დასასრული, არამედ პირველი შეკითხვა? სინათლე ბიბლიაში არ შეიძლებოდა ყოფილიყო მხოლოდ ფოტონების ნაკადი; ის არის სამყაროს „შემეცნების აქტი“. სანამ ნათელი გაჩნდებოდა, ყველაფერი იყო ერთიან, განურჩეველ და უსასრულო პოტენციალში, სადაც არაფერს ჰქონდა საზღვარი. ბნელი არ იყო ბოროტება ან სიცარიელე. ის იყო სამყაროს „საშვილოსნო“, სადაც ყველაფერი ჯერ კიდევ გაუყოფელი იყო. როდესაც ღმერთმა თქვა „იქმენინ ნათელი“, მან პირველად გაავლო ზღვარი შემოქმედსა და ქმნილებას შორის. ნათელმა სამყაროს მისცა უნარი, „დაენახა“ საკუთარი თავი. ეს იყო არა უბრალოდ განათება, არამედ სივრცის, დროისა და მანძილის გაჩენის პირობა. ნათელის გარეშე, სამყარო იქნებოდა მუდმივი, უძრავი „ყველაფერი“; ნათელი კი გახდა ის ძალა, რომელმაც ყველაფერი დაყო ნაწილებად, რათა ყოფილიყო ცვლილება, მოძრაობა და, საბოლოოდ, სიცოცხლე. ალბათ, ეს „მეტი“ სწორედ ცნობიერების გაღვიძებაა. ნათელი არის ის პირველი „თვალის დახამხამება“, როდესაც ქაოსმა შეიძინა წესრიგი და გაჩნდა შესაძლებლობა იმისა, რომ სამყაროს თავად სამყაროზე ეფიქრა. ნათელი არის ენერგია, რომელიც არამხოლოდ ანათებს, არამედ აკავშირებს. ის არის უხილავი ძაფი, რომელიც მატერიას აძლევს ფორმას და არსებობის აზრს. და თუკი ნათელი ცნობიერების დაბადებაა, მაშინ ის მართლაც არ დასრულებულა ბიბლიის იმ ერთ წინადადებაში. ის გრძელდება ყოველ ჯერზე, როდესაც ჩვენ ვსვამთ ამ შეკითხვას, როდესაც ვაცნობიერებთ სამყაროს და როდესაც ჩვენი გონება, როგორც პატარა „ნათელი“, ცდილობს, ჩაწვდეს იმ დიდ, პირველად ნათელს, რომელმაც დასაბამი მისცა ყველაფერს, რაც არის და რაც შეიძლება იყოს. იქნებ ჩვენ თავად ვართ ამ ნათლის გაგრძელება, რომელიც ცდილობს, კვლავ დაუბრუნდეს საკუთარ პირველწყაროს?