„თებერვლის იასამანი“ მონოლოგის ფორმით დაწერილი რომანია, რომელიც სიკვდილის წინ მოთხრობილი აღსარების სახით იშლება. მთავარი გმირი, შუახნის ქალი, საკუთარი ცხოვრების ისტორიას ბავშვობიდან სიცოცხლის ბოლო დღეებამდე იხსენებს და მკითხველს აცნობს საბჭოთა ეპოქის მძიმე სოციალურ რეალობას. რომანი განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებს ეთნიკური უმცირესობის წარმომადგენლის გამოცდილებაზე — იდენტობის დაკარგვის შიშზე, საზოგადოებრივი გარიყულობის განცდასა და მუდმივ ბრძოლაზე ღირსების შესანარჩუნებლად. ბავშვთა სახლში გატარებული წლები, განსხვავებული წარმომავლობის გამო განცდილი ძალადობა და ჩაგვრა, გმირის პიროვნებასა და მომავალ ცხოვრებაზე ღრმა კვალს ტოვებს. ტექსტში მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს ქალთა უფლებების საკითხსაც. მთავარი პერსონაჟი ცხოვრობს გარემოში, სადაც ქალის თავისუფლება მკაცრი სოციალური და მორალური ჩარჩოებით განისაზღვრება. მიუხედავად ამისა, იგი ცდილობს განათლების მიღებას, დამოუკიდებლობის შენარჩუნებას და საკუთარი ხმის პოვნას. „თებერვლის იასამანი“ არის რომანი მეხსიერებაზე, იდენტობაზე, ქალის შინაგან ძალასა და ადამიანის ჩუმ, მაგრამ შეუჩერებელ ბრძოლაზე თავისუფლებისთვის.