ალეკო ცქიტიშვილის ლექსებში, მიზეზთა გამო, პირდაპირაა ტრაგიზმი, მაგრამ ის არაა მყვირალა და ექსპრესიული, არამედ - ჩუმი და ფიქრში გადასული. და საერთოდ, მისი პოეზია მუდამ ასეთია - მაშინაც, როცა ტრაგიზმის გარეშეა. ეს მისი ხმაა, ბუნებრივიდან პოეტურში ტრანსფორმირებული. ალეკო, როცა პუბლიკის წინაშე დგება, ხშირად იბოდიშებს, დაბალი ხმა მაქვს და მომიტევეთო. მერე ცდილობს ხმამაღლა ილაპარაკოს, მაგრამ მაინცდამაინც არ გამოსდის. ხმის ეს დაბალი რეგისტრი განსაზღვრავს ბევრ რამეს მის პოეზიაში და განსაკუთრებით ეს ეხება ვერლიბრს.