ზურაბ სირაძე (1944–2025) – მათემატიკის დოქტორი, რომლის ცხოვრებაც ბავშვობიდანვე მჭიდროდ დაუკავშირდა ქართული კულტურის სახელოვან წარმომადგენლებს. თბილისში დაბადებულმა ავტორმა ომისშემდგომი ბავშვობა სიმონ ჩიქოვანისა და მარიკა ელიავას ოჯახში გაატარა. ეს იყო ის უნიკალური სივრცე, სადაც ქართული ლიტერატურისა და ხელოვნების „ოქროს თაობა“ ყალიბდებოდა და სწორედ აქედან დაიწყო მისი განუყოფელი კავშირი კულტურის სამყაროსთან. ამ გამორჩეულ გარემოში ზურაბ სირაძე მხოლოდ დამკვირვებელი არ ყოფილა – იგი უშუალო მონაწილე გახდა იმ სულიერი ცხოვრებისა, რომელსაც ეპოქის უდიდესი პოეტები, მსახიობები და მხატვრები ქმნიდნენ. აღნიშნული თაობა არა მხოლოდ ავტორის, არამედ საზოგადოების ფართო ნაწილის მსოფლმხედველობას განსაზღვრავდა. მოგონებების ეს წიგნი მკითხველს სწორედ ამ საოცარ სამყაროში აბრუნებს, სადაც პირადული ამბები და ეპოქის ატმოსფერო ერთმანეთს ერწყმის და ცოცხალ, ემოციურ ისტორიებად გარდაიქმნება. თავად გარემომ და ეპოქამ აქცია ზურაბ სირაძე ნამდვილ განმანათლებლად, რომლის ნააზრევი და ცხოვრებისეული მაგალითი მკითხველისთვის დღესაც შთაგონების წყაროა.