იტვირთება...

101 ლექსი

თეა ესაკია

2020 წელი | პეპე
59 ნახვა
5
(0 რეცენზია /0 შეფასება)
მსურს წავიკითხო
ჩემი რჩეული
3
ყიდვა
ჩუქება
ანოტაცია
პირველი ლექსი 1998 წლით მაქვს დათარიღებული, მას შემდეგ ვწერ და ვინიშნავ ფურცლებზე სიტყვებს, რომლებიც გულიდან მოდის და მართლაც არ ვიცი როდის ექნება ამ სიტყვებს ბოლო - დღეს? ხვალ? არ ვიცი, არ ვიცი როდის. მთელი ამ დროის განმავლობაში, რა თქმა უნდა, იყო პაუზა, იყო ხელის ჩაქნევა, იყო დუმილი, მაგრამ დუმილამდე და დუმილის შემდეგ სიტყვები, ისევ სიტყვები ითქმის. და ემიგრაციაში ყოფნის შემოქმედებითად უნაყოფო ოთხი წლის შემდეგ, მივხვდი, რომ ყველაზე გრძელვადიანი დუმილი ირღვეოდა, თურმე ისევ ვახსოვარ მუზებს. დიახ, მე ისევ ვწერ... და ისევ მე ვკითხულობ, მაგრამ არ მინდა ასე გაგრძელდეს, თითქმის ორი ათწლეულია ასე გრძელდება. მინდა, რომ წაიკითხონ სხვებმაც და მივიღო უბრალოდ შეფასება. თავად არ ვიცი, თქვენ გადაწყვიტეთ, არის კი ეს სტრიქონები ლექსები და ეს ლექსები პოეზია... მაინც მგონია რომ არის, მაგრამ არ მინდა მეგონოს, მინდა მჯეროდეს. ასეთია ჩემი ანოტაცია-აღსარება. დასასრულს მაინც წავუპოეტებ, თუმცა კი ვამბობ: "არც პოეტი ვარ და არც მგოსანი ეს სტრიქონები არად მიქია, კალმით ხელში ვარ ჯიხვირქოსანი ლექსი კი არის ჩემი სტიქია".
ვრცლად
რეკომენდებული ელ. წიგნები
დაწვრილებით ელ. წიგნის შესახებ
პირველი ლექსი 1998 წლით მაქვს დათარიღებული, მას შემდეგ ვწერ და ვინიშნავ ფურცლებზე სიტყვებს, რომლებიც გულიდან მოდის და მართლაც არ ვიცი როდის ექნება ამ სიტყვებს ბოლო - დღეს? ხვალ? არ ვიცი, არ ვიცი როდის. მთელი ამ დროის განმავლობაში, რა თქმა უნდა, იყო პაუზა, იყო ხელის ჩაქნევა, იყო დუმილი, მაგრამ დუმილამდე და დუმილის შემდეგ სიტყვები, ისევ სიტყვები ითქმის. და ემიგრაციაში ყოფნის შემოქმედებითად უნაყოფო ოთხი წლის შემდეგ, მივხვდი, რომ ყველაზე გრძელვადიანი დუმილი ირღვეოდა, თურმე ისევ ვახსოვარ მუზებს. დიახ, მე ისევ ვწერ... და ისევ მე ვკითხულობ, მაგრამ არ მინდა ასე გაგრძელდეს, თითქმის ორი ათწლეულია ასე გრძელდება. მინდა, რომ წაიკითხონ სხვებმაც და მივიღო უბრალოდ შეფასება. თავად არ ვიცი, თქვენ გადაწყვიტეთ, არის კი ეს სტრიქონები ლექსები და ეს ლექსები პოეზია... მაინც მგონია რომ არის, მაგრამ არ მინდა მეგონოს, მინდა მჯეროდეს. ასეთია ჩემი ანოტაცია-აღსარება. დასასრულს მაინც წავუპოეტებ, თუმცა კი ვამბობ: "არც პოეტი ვარ და არც მგოსანი ეს სტრიქონები არად მიქია, კალმით ხელში ვარ ჯიხვირქოსანი ლექსი კი არის ჩემი სტიქია".
ელ. წიგნის მახასიათებლები
სათაური:
101 ლექსი
ავტორი:
გამომცემელი:
გამოცემის თარიღი:
2020
გვერდები:
74
კატეგორია:
კრებული
ნახვები:
59
რეიტინგი:
5
მკითხველთა რეცენზია
საშუალო შეფასება
(0) რეცენზია
5
რეიტინგის განაწილება
  • 5
    [0]
  • 4
    [0]
  • 3
    [0]
  • 2
    [0]
  • 1
    [0]